Spis treści

 

3. 2. 3. Amatorska Radiolokacja Sportowa w harcerskich drużynach i klubach

łączności.

Wśród dziedzin związanych z krótkofalarstwem wyodrębniono amatorską radiolokację sportową (w skrócie ARS). Łączy ona w sobie elementy elektroniki, radiokomunikacji, tere-noznawstwa, sprawności fizycznej. Jest ona najwszechstronniejszą formą działalności łącznościowców. Amatorska radiolokacja sportowa, zwana dawniej „radiowymi łowami na lisa” bądź amatorską radiopelengacją, stawiała swe pierwsze kroki w latach pięćdziesiątych. Zapoczątkowali ją krótkofalowcy jugosłowiańscy w 1954 roku, zaś wkrótce po tym Wojciech Nietyksza SP 5 FM rozpropagował ją w Polsce, umieszczając na łamach „Radioamatora” kilka artykułów opisujących zasady i technikę amatorskiej radiolokacji.42

Zgodnie z nazwą, radiolokacja jest to wykrywanie i wyznaczanie położenia obiektów przy użyciu fal radiowych. Rozróżnia się radiolokację czynną, w której urządzenie radiolokacyjne wysyła wiązkę fal radiowych w kierunku lokalizowanego obiektu, a następnie odbiera się ją w postaci echa radarowego, oraz radiolokację bierną, w której urządzenie radiolokacyjne sta-nowi odbiornik wraz z anteną kierunkową. W harcerstwie łącznościowcy stosują radiolokację bierną. Amatorska radiolokacja sportowa polega więc na wykrywaniu położenia ukrytych w terenie nadajników radiowych. Zadaniem biorącego udział w zawodach jest określenie położenia nadajników za pomocą radionamiarów i kompasu oraz określenie ich położenia na mapie. Należy w jak najkrótszym czasie dotrzeć do wszystkich nadajników i podążyć na metę. W Polsce rozgrywane są zawody ARS w dwóch pasmach amatorskich: 3,5 MHz /fale krótkie/ i 144 MHz /fale ultrakrótkie/.43 Symbolem ARL stał się lis, który przedstawiony zostanie poniżej na zdjęciu nr 14.

Zdjęcie nr 14. Proporczyk Polskiego Klubu Amatorskiej Radiolokacji Sportowej.

Lisami są ukryte w lesie nadajniki, emitujące z przerwami określone znaki, myśliwymi zaś - wyposażeni w odbiorniki z kierunkowymi antenami, zawodnicy. Z pozoru to tylko zabawa. Stopień trudności w dotarciu do ukrytych w ostępach leśnych niewielkich pudełek nadajników, regulaminowo niewidocznych z odległości 3-5 metrów, czyni ją sportem wymagającym wielu umiejętności, długich przygotowań. Trasa na jakiej czają się „lisy” mierzy około 6 kilometrów. „Myśliwy”, siłą rzeczy przebiega znacznie więcej kilometrów, stąd wcześniejsze kondycyjne treningi odgrywają niemałą rolę.44

W Śródborowie koło Otwocka w dniach 12-14 września 1981 roku odbyły się IX Mistrzostwa Polski w Amatorskiej Radiolokacji Sportowej połączone z I Krajowym Zjazdem Polskiego Klubu ARS, w którym uczestniczyła pięcioosobowa delegacja bydgoskiego oddziału wojewódzkiego PZK. Sekretarzem klubu został wybrany dh hm. Jan Drzewiecki z Bydgoszczy. W rozegranych zawodach na paśmie 3,5 MHz I miejsce i tytuł mistrzyni Polski

zdobyła bydgoszczanka Grażyna Kiełczyńska (LOK), a IV miejsce Gabriela Banach z klubu SP 2 ZAO (ZHP). W konkurencji w paśmie 144 MHz indywidualnie triumfowała Grażyna Kiełczyńska zdobywając drugi laur mistrzyni Polski, a jej koleżanka Gabriela Banach zdobyła II miejsce i tytuł wicemistrzyni Polski.45

X Mistrzostwa Polski amatorów radiolokacji sportowej z okazji 40-lecia LWP odbywały się w HOW Funka. Zawody odbywały się w dniach 24-27 sierpnia 1983 roku. Już po pierwszym dniu zawodów w klasie 3,5 MHz wszystkie pierwsze miejsca indywidualne i zespołowe przypadły bydgoszczanom. W kategorii mężczyzn złoty medal i tytuł mistrza Polski zdobył Jerzy Woś (PZK), najlepszą wśród kobiet okazała się Gabriela Banach (ZHP - Bydgoszcz). Kolejne dni potwierdziły dobre przygotowanie bydgoszczan. Drużynowo wygrała ekipa bydgoska, która z rąk dowódcy POW gen. Zbigniewa Blechmana otrzymała medale i dyplomy.

Zdjęcie nr 15. Zwycięska ekipa Chorągwi Bydgoskiej ZHP.

Oprócz medali, dyplomów, nagród i pucharów komisja sędziowska pod przewodnictwem Jerzego Klabona z Wrześni postanowiła uhonorować dyplomem „fair play” dh Jarosława Pałubickiego reprezentanta bydgoskiej chorągwi za sportowe zachowanie się w czasie
rozgrywania zawodów. Najlepszym w zespole juniorów okazał się dh Sławomir Kaszubowski,
natomiast wśród młodzików dh Jerzy Nicpoń przedstawiciele bydgoskich harcerzy.46
Rok 1984 dla harcerskiej radiolokacji sportowej rozpoczął się wyjazdem zespołu reprezentacyjnego chorągwi bydgoskiej do NRD na zawody w miejscowości Schwedt w terminie 10-12 maja. Kierownikiem zespołu został zastępca Inspektora Łączności dh Bolesław Krzymin, trenerem zespołu był dh hm. Eugeniusz Chybicki. Do zespołu reprezentacyjnego zakwalifikowani zostali: Sławomir Kaszubowski, Mariola Grembosz, Renata Palacz, Jerzy Nicpoń, Paweł Smyk.47 Zaskoczeniem dla drużyny było rozgrywanie konkurencji na ulicach miasta. Dlatego też nikogo nie dziwiło, że zespół zajął czwarte miejsce.

W niedzielny poranek 30 kwietnia 1989 roku kolejny raz spotkali się sympatycy amatorskiej radiolokacji w Otwocku około Warszawy, aby uczestniczyć w zawodach. W składzie zespołu z Inowrocławia znajdowali się dh dh Artur Mikałajczak, Marcin Lewandowski, Tomasz Puszczykowski. Po zakończeniu wszystkich konkurencji i obliczeniu wyników zespół repre-zentujący harcerzy z Pomorza i Kujaw sklasyfikowano na dwudziestej pozycji.

Rywalizacja podczas konkurencji w Amatorskiej Radiolokacji Sportowej pozwala nie tylko doskonalić umiejętność wykrywania rozmieszczonych w terenie nadajników, ale również daje szansę wypoczynku i relaksu na łonie natury. Połączenie wysiłku fizycznego z pobytem w naturalnym środowisku staje się dobrą receptą na życie. Po zakończonej rywalizacji na trasach jest zawsze czas by odświeżyć stare i nawiązać nowe przyjaźnie.